Een goed gesprek

Toen Sofie overleed kon Bram nog niet praten. Hij begon net zijn eerste woordjes te zeggen. In de week van haar overlijden zei hij voor het eerst ‘papa’. Sofie was voor Bram natuurlijk altijd aanwezig, maar zijn echte interesse had ze niet. Wat wil je ook, als je 1½ bent en alles wat beweegt, knippert en muziek maakt interessant is. Dan heeft zo’n zusje, dat de hele dag maar een beetje stil ligt en niets terugdoet als je aan haar trekt of duwt, niet echt je aandacht. Sinds een tijdje kan Bram Sofie’s naam uitspreken. Die is natuurlijk ook wel erg lastig met een S en een F, dus dat heeft even geduurd. Maar verder dan haar herkennen op een foto en dat benoemen gaan de gesprekken over haar niet.

Sofie’s knuffels uit haar bedbox in de woonkamer staan nu allemaal samen in een mandje op haar slaapkamer. Behalve een zacht bruin slingeraapje, dat is met Bram mee naar boven gegaan en hoort nu bij zijn knuffelverzameling. Sofie had er ook nog één in het wit, die is op haar slaapkamer gebleven. Regelmatig gooit Bram het mandje met knuffels op Sofie’s kamer leeg en speelt met Elmo, de papegaai en de rest van de beren. Hij weet dat ze ‘van Sofie zijn’ en laat ze keurig netjes op haar kamer (op een enkele smokkelpoging daargelaten).

Gisterenavond toen ik Bram in bed wilde leggen zei hij: “Daar is aap weer”. En ineens ging er een lampje branden. “Sofie ook aap”.

“Ja”, zei ik, “dat heb je goed gezien. Jij hebt een bruine aap en Sofie een witte”.

Bram dacht toen even na en voor de allereerste keer waren er ineens verbanden en bewuste belangstelling:  “Sofie ook bedje?”

“Nee, boef. Op Sofie’s kamer staat geen bedje meer... maar boven bij de sterretjes staat vast ook een bedje voor haar. Zullen we Sofie ook welterusten zeggen?”

Samen zwaaien we naar ‘boven’ en roepen we “lekker slapen Sofie”.

Ik geef Bram een extra dikke knuffel en dan gaat hij lekker dromen “met de kindjes en de paardjes”.