December

Dit weekend is het een jaar geleden, dat de cliniclowns een klein Frans slaapliedje voor Sofie zongen en ze daar heel eventjes haar oogjes voor opende. Een jaar geleden, dat Sofie voor het laatst een weekend bij Mappa Mondo was. Niet alleen de feestdagen, maar ook alle herinneringen aan alle heftige momenten van een jaar geleden, maken deze december een zware maand. Want wat zaten we toen in een achtbaan. Een achtbaan die pijlsnel bergafwaarts ging voor ons prinsesje. Tussen alle epilepsie en koortsaanvallen door vierden we samen onze laatste Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Tijdens Sinterklaas nog niet wetend welke kant het op zou gaan. We zaten nog volop in het plannen van de zeer nabije toekomst, want vanaf 6 januari zou Sofie naar een nieuwe logeeropvang gaan. Daarvoor hadden we de ene bespreking na de andere. Maar tegelijkertijd waren we steeds aan het zoeken naar de beste manier om haar comfortabel te houden. De epilepsie- en koortsaanvallen volgden elkaar continu op. De huisarts kwam regelmatig thuis en de kinderarts en neuroloog hadden we een paar keer per week aan de telefoon. Steeds weer hoogden we haar medicatie op en naarmate de maand vorderde, werd het steeds spannender.

Dit jaar december kan ineens alles weer. Onze agenda staat vol met afspraken en we kunnen overal naar toe zonder na te denken of dat praktisch wel mogelijk is en zonder ons af te vragen of we de afstand wel aandurven. We genieten er van om vrienden en familie te zien. Maar de donkere dagen, het weer, de feestjes, alles doet ook herinneren aan hoe het een jaar geleden was. En ik voel een enorme behoefte om te herinneren en thuis onder een dekentje weg te kruipen. Of gewoon te praten over hoe het was en wat er allemaal is gebeurd.  Misschien zeg ik wel een keer een afspraak af deze maand. Of ben ik er wel fysiek, maar toch niet helemaal aanwezig. Dan weet je me te vinden.